|
Nowa publikacja o polityce zagranicznej neokonserwatystów w dziale "Prace i artykuły" |
 Artykuł przedstawia doktrynę neokonserwatystów amerykańskich w zakresie polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. W artykule dowodzę, że doktryna ta posiada cechy dwóch kontrastujących ze sobą szkół teoretycznych stosunków międzynarodowych: idealizmu i realizmu. W związku z tym przeprowadzam analizę myśli neokonserwatywnej oraz jej ewolucji na przestrzeni lat, znajdując elementy obu tych teorii. W swoich rozważaniach prezentuję m.in. reakcje neokonserwatystów na przeobrażanie się rzeczywistości międzynarodowej i wynikające z tego zmiany pryncypiów polityki zagranicznej.
Tekst artykułu w formacie .pdf znajduje się pod tym linkiem.
|
|
Nowy rząd w Czechach – who is who? |
 13 lipca prezydent Václav Klaus oficjalnie mianował nowy rząd. Trójkoalicji udało się zakończyć rozmowy i sformować gabinet. Premierem, zgodnie z oczekiwaniami, został Petr Nečas, lider ODS.
Wątpliwości związane z koalicją i osobą premiera wyrażała nadłużej partia Věci Veřejne, która czekała na wyniki swojego referendum internetowego (zgodnie z programem partii, o ważnych decyzjach mają rozstrzygać jej zwolennicy zarejestrowani na partyjnym portalu). W internetowym głosowaniu zwolennicy VV poparli lidera ODS.
Zgodnie z koalicyjną umową, liderzy TOP 09 i VV otrzymali większość tek ministerialnych. Karel Schwarzenberg (TOP 09) został mianowany ministrem spraw zagranicznych a Radek John (VV) ministrem spraw wewnętrznych. Ministrem finansów mianowano Miroslava Kalouska (wiceprzewodniczący TOP 09). Alexandr Vondra – wiceprzewodniczący ODS – objął resort obrony. Dalsze resorty objęli: Vít Bárta (VV) – ministerstwo transportu, Jiří Pospíšil (ODS) – ministerstwo sprawiedliwości, Martin Kocourek (ODS) – ministerstwo przemysłu, Jiří Besser (TOP 09) – ministerstwo kultury, Kamil Jankovský (VV) – ministerstwo rozwoju regionalnego, Josef Dobeš (VV) – ministerstwo edukacji, Jaromiír Drábek (TOP 09) – ministerstwo pracy, Pavel Drobil (ODS) – ministerstwo ochrony środowiska, Leoš Heger (TOP 09) – ministerstwo zdrowia, Ivan Fuksa (ODS) – ministerstwo rolnictwa.
W powyższym, rządowym zestawieniu znalazł się również młody, trzydziestoczteroletni dziekan prawa z uniwersytetu w Pilznie Jiří Pospíšil. Są jednak także weterani czeskiej polityki - Karel Schwarzenberg był już ministrem spraw zagranicznych w latach 2007-2009, wcześniej był szefem kancelarii prezydenta Havla. Podobnie Miroslav Kalousek – jeszcze jako członek KDU-ČSL był w tych latach ministrem finansów.
Najbardziej kontrowersyjne wydają się dwie nominacje. Pierwsza to postawienie Radka Johna na czele resortu spraw wewnętrznych. Pojawiają się wątpliwości związane z kompetencjami tego popularnego scenarzysty i publicysty, który polityką zajmuje się właściwie od kilkunastu miesięcy. Nominacja ta mniej dziwi jeśli zwrócić uwagę na ścisłe powiązania VV z agencją ochrony ABL, której członkiem był również obecny minister transportu Vít Bárta. ABL (Agentura bílého lva) rozpoczęła działalność jako studencka spółka w roku 1992 - Vít Barta był wówczas studentem szkoły policyjnej. Od powstania Věci Veřejne agencja była zaangażowana w finansowanie działalności partii, wcześniej zaś wspierała ODS. Jeśli zatem spojrzeć na historyczny rozwój i późniejsze metamorfozy dawnych służb bezpieczeństwa w krajach byłego bloku komunistycznego, to wydaje się, że służby czechosłowackie o wiele bardziej finezyjnie zabezpieczyły sobie możliwości „przeczekania” oraz zachowania choćby niewielkich wpływów. Członkowie VV od początku zaś twierdzili, ze resort spraw wewnętrznych to ich priorytet w tej koalicji.
Równie zaskakująca wydaje się nominacja na stanowisko ministra kultury Jiřiego Bessera, który nota bene jest stomatologiem. Nie profesja jest jednak tu najbardziej kontrowersyjna - choć wydaje się, że partia TOP 09 mogłaby znaleźć kogoś bardziej doświadczonego w sprawach związanych z zarządzaniem kulturą.
W komentarzach źle oceniane jest jego członkostwo w Komunistycznej Partii Czechosłowacji do roku 1989. Jak twierdzi Besser, wstąpił on do partii aby „móc rozwijać swoje umiejętności lekarskie”. Co oczywiste – takie wyjaśnienie dziennikarze uznali za mało wiarygodne i niewystarczające, kompromitujące poniekąd całą prawicową koalicję. Źle oceniany jest również fakt, że wśród nominowanych ministrów nie ma ani jednej kobiety.
Lider opozycyjnej ČSSD, Bohuslav Sobotka zarzuca trójkoalicji, że rząd składa się z osób nie będących specjalistami w podlegających im dziedzinach a fakt objęcia ministerstwa spraw wewnęrznych przez polityka Věci Veřejne grozi konfliktem interesów (aluzja do związków VV z agencją ochrony ABL).
Tymczasem koalicja ogłosiła, że jednym z jej priorytetów będzie walka z korupcją. O realizację zamówień publicznych będą mogły się ubiegać jedynie firmy z przejrzystą strukturą majątkową. Proponuje również, aby wszystkie informacje związane z przebiegiem przetargów były dostępne w Internecie.
Ponadto rząd planuje ogłosić reformy szkolnictwa i systemu opieki zdrowotnej. W szkolnictwie reforma miałaby dotyczyć przede wszystkim wprowadzenia czesnego w dotychczas bezpłatnych, państwowych szkołach wyższych. Studenci spłacaliby je już jako absolwenci. W kwestii służby zdrowia chodzi o wprowadzenie rozróżnienia na opiekę zdrowotną standardową (finansowaną z ubezpieczenia zdrowotnego) i niestandardową, za którą pacjenci będą zobowiązani płacić. Ambicją rządu jest również zmniejszenie długu publicznego. Sfera budżetowa w związku z tym będzie miała zmniejszoną o 10% kwotę bazową (z której jest finansowana) (nie dotknie to jedynie nauczycieli). Oznacza to nie tyle obniżenie płac, co brak wzrostu.
Jak widać po przyjętym parytecie stanowisk ministerialnych – mimo teki premiera ODS w nowej koalicji nie ma szczególnie silnej pozycji. Czescy komentatorzy podkreślają, że od nowego rządu będzie się oczekiwać konkretnych rozwiązań i reform, z którymi wstrzymał się przejściowy rząd Fischera.
Z koalicjantem w postaci VV, która uzależnia poparcie wielu rozwiązań od głosowań na swoim portalu, może być to zadanie tyleż wymagające, co interesujące dla opinii publicznej.
|
|
|
Zimna wojna domowa na Białorusi powoli się kończy, odchodzi też do przeszłości pewien typ systemu nakazowo-rozdzielczego, utrzymywanego do tej pory na rosyjskich dotacjach. Zaczyna się dynamiczna budowa kapitalizmu i liberalizacja gospodarki. Przed inwestorami zagranicznymi otwiera się unikatowa szansa na podbicie nowego rynku. 
Pierwotnie artykuł miał dotyczyć wizji relacji Polski (autonomicznych lub za pośrednictwem UE) z krajami Azji Wschodniej. Niestety żaden z spośród trójki głównych kandydatów w wyborach prezyzydenckich do tej problematyki się nie odnosi. Jeżeli przyjąć za dobrą monetę wizję prezydentury w RP, która powinna długofalowo kreować pozycję Polski w świecie, inspirować debatę nt. znaczenia i globalnych atutów RP czy badać holistycznie globalne środowisko strategiczne, to programy wyborcze wiodących kandydatów powinny wychodzić poza tradycyjnie już zdefiniowane role Polski, jako „członka UE na dorobku” czy „państwa średniej wielkości między Niemcami a Rosją”.